Verhalen liggen voor het oprapen, op straat, om de hoek of aan je voeten. In ‘Straatverhalen’ telkens een korte vertelling over een plek in de buurt

object zonder naam gr

Het blijft een mysterieus verhaal van Jenny, de Indische Circusolifant. In 1937 was zij al 80 jaar oud, en zou ze gaan optreden in Scheveningen met het circus Sarrasani. Helaas overleed zij voordat ze de circustent zou bereiken.

Het Museum voor Onderwijs, toen nog gevestigd in de Hemsterhuisstraat, kocht haar aan. Het idee was om het skelet van Jenny de Olifant als leermateriaal in te gaan zetten. En zo kwam het dat de overleden Jenny werd uitgebeend in het gemeentelijke slachthuis, vervolgens in de vijver van het Zuiderpark werd gelegd om op natuurlijke wijze verder weg te rotten, en als laatste stap werd begraven in een laag schoon zand op de binnenplaats van het museum. Nu was het wachten totdat de botten compleet geschikt zouden zijn voor het opzetten van het skelet.

De oorlog zorgde er echter voor dat Jenny begraven bleef, en ze werd vergeten… Totdat men in de jaren ’80 de geschiedenis van het museum aan het onderzoeken was, en haar verhaal weer kwam bovendrijven. Pas toen het museumgebouw in 1991 werd afgebroken, is men gaan zoeken naar de overblijfselen. Maar ‘ra ra, hoe kan het’, na 50 jaar is er geen botje meer van Jenny teruggevonden…

Tijdens deze herfstige dagen is het Jennyplantsoen met al die dwarrelende bladeren in het rood, oranje en (Haags) geel en groen een prachtige, kleurrijke speelplaats. Natuurlijke confetti, voor iedereen die het wil zien. En natuurlijk ook voor ‘onze’ Jenny, opdat zij niet meer vergeten wordt.

Méér straatverhalen voor het oprapen over een plek in het Zeeheldenkwartier.

Straatverhalen: Toussaintkade

De Toussaintkade ondergaat een metamorfose. De bomen zijn verdwenen en tot aan nummer 41zijn nieuwe damwanden geslagen en op veel plekken liggen houten vlonders vanaf de straat over de stalen wanden heen, zodat er gewerkt kan worden aan de nieuwe kademuren.

Straatverhalen: Toussaintkade – Uitgekleed ook schitterend

Frisgewassen en gladgeschoren koestert de Toussaintkade zich in het ochtendlicht. De overvloedige regens van begin september spoelden de kade schoon, de motorzagen van de gemeente velden de bomen. En zo ligt het mooiste randje van het Zeeheldenkwartier er ineens genadeloos kaal bij.

Straatverhalen: Drukke bedoening

Duurzaam duurt het langst. Of hoe zeg je dat ook alweer. Eerlijk is eerlijk, in een zeer dichtbevolkte stadswijk als het Zeeheldenkwartier is de fiets het ideale vervoermiddel. Deze vervuilt onze lucht niet, houdt je in conditie en is – niet in de laatste plaats – nog praktisch ook.

Straatverhalen: Bijzondere buren

Deze opmerkelijke buren verspreiden andere geluiden dan het gezang van de groengele kanariepiet, het gemiauw van de schootpoes of het geblaf van de brave hond van het baasje. We hebben het vooral over gekraai en gemekker, geknor en gehinnik.

Straatverhalen: Een nieuwe dag

Zonsopkomst, zonsondergang. Het werk gaat door, ook in het nieuwe jaar. De eerste vierkante ‘orac-places-to-be’ tekenen zich in de straten af. Kades zijn afgebakend met nette en lelijke hekwerken.

Straatverhalen: De Ster van het Zeeheldenkwartier

Als de zon langzaamaan achter de huizen en horizon verdwijnt en plaatsmaakt voor het kunstmatige straatlantaarnlicht, gaat mijn blik er als vanzelf naartoe. Ooit geïnspireerd door de Notre Dame in Parijs, prijken de twee torens van Onze-Lieve-Vrouwe-Onbevlekt-Ontvangen, oftewel de Elandkerk, dominant over ons Zeeheldenkwartier.