Oud maar niet gek, zeggen ze… Dat slaat op mij, want de baas ging alweer een paar daagjes weg en had stiekem haar eigen tasje in het halletje klaar gezet. Tot ik het door had en er pontificaal boven op ging liggen… “Nee Luukie, je kunt niet mee, ik ga naar een museum, dat is niet voor hondjes.

Ik kom straks weer terug. Jij moet mooi op het huis passen. Jan komt…

Dag Luukie, daaaaaag, goed je best doen hè?? Tot straks…” En weg was ze.

Toen Jan kwam, deed ik net alsof ik heel verbaasd was. Keek hem lodderig en vertwijfeld aan; wat zijn hart deed breken. Heel leuk heeft‘ie me laten snuffelen en ik mocht overal wandelen, opnieuw op het pleintje, want daar hangt / zit sinds kort een heel lekker luchtje. De baas wordt daar soms wat ongeduldig van en vind het aflikken van plantjes niet zo fris, maar deze baas vind alles goed…

Ook het eten valt me enorm op. Krijg ik van haar een klein stukje vlees van haar eigen bord als toetje, deze baas verwend me met een heel lamskarbonaadje…

Kijk, voor die dingen wil ik wel wat harder lopen! Bij het bezorgde telefoontje van de opperbaas, keek ik verliefd naar baas 2, toen die mijn naam noemde en zei dat alles in orde was. Dat we samen veel plezier hadden en dat ze gerust nog een dagje weg kon blijven… Ik likte zijn hand. Ging op mijn gebochelde ruggetje liggen en fluisterde: kroelen maar ouwe jongen, doe je best…daar lust ik wel pap van…

Toen baas 1 weer thuis was, gingen we naar het plein. Daar kwam ik die lekkere Bowie met zijn baas tegen en ik ertegen aan. Of erover. Of eronder. Het maakte me niet uit: I was in LOVE.

Els Kruik

Méér straatverhalen voor het oprapen over een plek in het Zeeheldenkwartier.

Straatverhalen: Toussaintkade – Uitgekleed ook schitterend

Frisgewassen en gladgeschoren koestert de Toussaintkade zich in het ochtendlicht. De overvloedige regens van begin september spoelden de kade schoon, de motorzagen van de gemeente velden de bomen. En zo ligt het mooiste randje van het Zeeheldenkwartier er ineens genadeloos kaal bij.

Straatverhalen: Drukke bedoening

Duurzaam duurt het langst. Of hoe zeg je dat ook alweer. Eerlijk is eerlijk, in een zeer dichtbevolkte stadswijk als het Zeeheldenkwartier is de fiets het ideale vervoermiddel. Deze vervuilt onze lucht niet, houdt je in conditie en is – niet in de laatste plaats – nog praktisch ook.

Straatverhalen: Bijzondere buren

Deze opmerkelijke buren verspreiden andere geluiden dan het gezang van de groengele kanariepiet, het gemiauw van de schootpoes of het geblaf van de brave hond van het baasje. We hebben het vooral over gekraai en gemekker, geknor en gehinnik.

Straatverhalen: Een nieuwe dag

Zonsopkomst, zonsondergang. Het werk gaat door, ook in het nieuwe jaar. De eerste vierkante ‘orac-places-to-be’ tekenen zich in de straten af. Kades zijn afgebakend met nette en lelijke hekwerken.

Straatverhalen: De Ster van het Zeeheldenkwartier

Als de zon langzaamaan achter de huizen en horizon verdwijnt en plaatsmaakt voor het kunstmatige straatlantaarnlicht, gaat mijn blik er als vanzelf naartoe. Ooit geïnspireerd door de Notre Dame in Parijs, prijken de twee torens van Onze-Lieve-Vrouwe-Onbevlekt-Ontvangen, oftewel de Elandkerk, dominant over ons Zeeheldenkwartier.

Straatverhalen: Oud versus Nieuw

Het geluid aan de Kortenaerkade nummer 1 is weer terug op haar normale niveau. Geen afbreekgeluiden meer of opbouwend getimmer, gehamer en geklop. Het aangezicht is weldegelijk veranderd. De kade is deels in een nieuw jasje gestoken.