Frisgewassen en gladgeschoren koestert de Toussaintkade zich in het ochtendlicht. De overvloedige regens van begin september spoelden de kade schoon, de motorzagen van de gemeente velden de bomen. En zo ligt het mooiste randje van het Zeeheldenkwartier er ineens genadeloos kaal bij.

Ze mag haar groene mantel dan hebben uitgetrokken, de kade geeft zich niet gewonnen. Elk nadeel heeft zijn voordeel, ook hier. De huizenrij is ineens te zien zoals hij misschien ooit wel bedoeld is. Het doet bijna denken aan de zeventiende eeuwse schilderijen van Amsterdamse grachten, waarop de huizen hagelnieuw en bomenloos in het gelid staan.

Toch zag de Toussaintkade er ooit heel anders uit. Toen de eerste bebouwing op deze plek verscheen, was het nog een landelijk gebied. Je vond er weilanden, theetuinen, tuinmanshuisjes en buitenplaatsen van de deftige Hagenaars. Van die buitenplaatsen, met namen als ‘Vorstelijk Thuynzigt’, is weinig over. Sporen zijn er nog wel. Zo staat er in de tuin van nummer 15-19 nog een oud huisje, waarschijnlijk ooit gebouwd als theekoepeltje.

Wat de Toussaintkade altijd behouden heeft, is grandeur. Ook zonder bomen blijft het een schitterende plek. Wat wil je, wie hier woont heeft uitzicht op de Paleistuin. Het geeft de kade een vorstelijk tintje.

De Toussaintkade krijgt het nog zwaar, komend jaar. Nu de kadevernieuwing op de Veenkade bijna is afgerond, gaat die op de Toussaintkade van start. In 2019 moet het klaar zijn. Dan komen er ook nieuwe bomen en gaan de gevels – langzaam maar zeker – weer schuil achter een groene vitrage.

Méér straatverhalen voor het oprapen over een plek in het Zeeheldenkwartier.

Straatverhalen: Drukke bedoening

Duurzaam duurt het langst. Of hoe zeg je dat ook alweer. Eerlijk is eerlijk, in een zeer dichtbevolkte stadswijk als het Zeeheldenkwartier is de fiets het ideale vervoermiddel. Deze vervuilt onze lucht niet, houdt je in conditie en is – niet in de laatste plaats – nog praktisch ook.

Straatverhalen: Bijzondere buren

Deze opmerkelijke buren verspreiden andere geluiden dan het gezang van de groengele kanariepiet, het gemiauw van de schootpoes of het geblaf van de brave hond van het baasje. We hebben het vooral over gekraai en gemekker, geknor en gehinnik.

Straatverhalen: Een nieuwe dag

Zonsopkomst, zonsondergang. Het werk gaat door, ook in het nieuwe jaar. De eerste vierkante ‘orac-places-to-be’ tekenen zich in de straten af. Kades zijn afgebakend met nette en lelijke hekwerken.

Straatverhalen: De Ster van het Zeeheldenkwartier

Als de zon langzaamaan achter de huizen en horizon verdwijnt en plaatsmaakt voor het kunstmatige straatlantaarnlicht, gaat mijn blik er als vanzelf naartoe. Ooit geïnspireerd door de Notre Dame in Parijs, prijken de twee torens van Onze-Lieve-Vrouwe-Onbevlekt-Ontvangen, oftewel de Elandkerk, dominant over ons Zeeheldenkwartier.

Straatverhalen: Oud versus Nieuw

Het geluid aan de Kortenaerkade nummer 1 is weer terug op haar normale niveau. Geen afbreekgeluiden meer of opbouwend getimmer, gehamer en geklop. Het aangezicht is weldegelijk veranderd. De kade is deels in een nieuw jasje gestoken.