Verhalen liggen voor het oprapen, op straat, om de hoek of aan je voeten. In ‘Straatverhalen’ telkens een korte vertelling over een plek in de buurt en wat zich hier ooit afspeelde.

Het pleintje met de peperbus

Er valt veel te vertellen over dit gekke, halve pleintje. De ongebruikelijke vorm is ontstaan toen de Vondelstraat in de jaren twintig diagonaal door de wijk werd aangelegd. Het rijtje huizen op de foto is in feite nog een oud stukje van de Tollenstraat die vroeger verder doorliep. Men was overigens woest over de aanleg van de Vondelstraat destijds. Want er werden honderden huizen voor afgebroken en in die tijd was de woningnood hoog.

De charmante ‘peperbus’ die hier sinds 1910 fier staat is natuurlijk ook het vermelden waard. In Parijs zie je deze ouderwetse reclamezuilen nog overal, in Den Haag zijn er nog maar zes. Wat u misschien nog niet wist is dat deze zogenaamde ‘trafozuilen’ er vroeger toe dienden elektriciteit om te zetten van hoge spanning naar een voltage geschikt voor huiselijk gebruik. De peperbus is inmiddels een gemeentelijk monument.

Er staat hier ook een monument van een heel andere aard. Midden op het plein staat een gedenkteken ter nagedachtenis van de Sinti- en Roma-slachtoffers van de tweede wereldoorlog. Een plaquette vertelt het trieste verhaal van de zigeunerfamilie Berger die in een hofje aan de Bilderdijkstraat woonde. Vader, moeder, zeven kinderen en een kleinkind werden op 16 mei 1944 bij het krieken van de dag opgepakt en naar Westerbork afgevoerd.

Dit speelde zich gelukkig lang geleden af en vrolijker tijden zijn aangebroken. In de zomervakantie staat het plein nu vol met ouders en opgetogen kinderen die hier ’s ochtends op de bus stappen naar attractiepark Duinrell en ’s middags, moe maar gelukkig, veilig terugkeren naar huis.

Voor meer straatverhalen en historische anekdotes: www.facebook.com/haagseliefde

Foto: Harry Verwayen
Tekst: Florine Kuethe

Méér straatverhalen voor het oprapen over een plek in het Zeeheldenkwartier.

Straatverhalen: Toussaintkade

De Toussaintkade ondergaat een metamorfose. De bomen zijn verdwenen en tot aan nummer 41zijn nieuwe damwanden geslagen en op veel plekken liggen houten vlonders vanaf de straat over de stalen wanden heen, zodat er gewerkt kan worden aan de nieuwe kademuren.

Straatverhalen: Toussaintkade – Uitgekleed ook schitterend

Frisgewassen en gladgeschoren koestert de Toussaintkade zich in het ochtendlicht. De overvloedige regens van begin september spoelden de kade schoon, de motorzagen van de gemeente velden de bomen. En zo ligt het mooiste randje van het Zeeheldenkwartier er ineens genadeloos kaal bij.

Straatverhalen: Drukke bedoening

Duurzaam duurt het langst. Of hoe zeg je dat ook alweer. Eerlijk is eerlijk, in een zeer dichtbevolkte stadswijk als het Zeeheldenkwartier is de fiets het ideale vervoermiddel. Deze vervuilt onze lucht niet, houdt je in conditie en is – niet in de laatste plaats – nog praktisch ook.

Straatverhalen: Bijzondere buren

Deze opmerkelijke buren verspreiden andere geluiden dan het gezang van de groengele kanariepiet, het gemiauw van de schootpoes of het geblaf van de brave hond van het baasje. We hebben het vooral over gekraai en gemekker, geknor en gehinnik.

Straatverhalen: Een nieuwe dag

Zonsopkomst, zonsondergang. Het werk gaat door, ook in het nieuwe jaar. De eerste vierkante ‘orac-places-to-be’ tekenen zich in de straten af. Kades zijn afgebakend met nette en lelijke hekwerken.

Straatverhalen: De Ster van het Zeeheldenkwartier

Als de zon langzaamaan achter de huizen en horizon verdwijnt en plaatsmaakt voor het kunstmatige straatlantaarnlicht, gaat mijn blik er als vanzelf naartoe. Ooit geïnspireerd door de Notre Dame in Parijs, prijken de twee torens van Onze-Lieve-Vrouwe-Onbevlekt-Ontvangen, oftewel de Elandkerk, dominant over ons Zeeheldenkwartier.